Podczas gdy książka pt."Motyl" Lisy Genovy spokojnie czeka na lekturę, odpowiedzi szukałam w filmie wyreżyserowanym na jej podstawie "Motyl Still Alice" z 2014r.
Pewnego dnia Alice biega ścieżką, którą pokonywała wcześniej milion razy i nagle traci orientację w dobrze znanej przestrzeni. Poczucie zagubienia, którego doświadcza nie dotyczy tylko miejsca i czasu, ale intencji z jaką podjęła działanie i celu do którego dąży.
Coraz częściej występują u niej zaniki świadomości, które negatywnie oddziałują na wszystkie sfery jej życia. Choroba wymusza na niej rezygnację ze stanowiska wykładowcy na uniwersytecie, zaburza relacje rodzinne, oparte w dużej mierze na porozumieniu intelektualnym i drastycznie ogranicza jej wolność.
Bohaterka traci stopniowo zaufanie do samej siebie. Podejmuje działania, które pozwolą jej jak najdłużej być samodzielną. Jednocześnie wyznacza sobie jednak granicę takiej egzystencji. Codziennie odpowiada na kilka pytań. Kiedy choroba bezlitośnie wymaże z jej pamięci imiona ukochanych dzieci, będzie to dla niej jednoznaczne z utratą tożsamości, planuje więc dokładnie swoje samobójstwo.
Film opowiada historię walki o własną niezależność osoby dotkniętej chorobą Alzheimera. Ukazuje w nowym świetle z pozoru stabilne relacje, a także przewartościowuje role pełnione przez poszczególnych członków rodziny. Towarzysząc bohaterce w powolnym procesie utraty pamięci można poddać się refleksji nad tym co tak naprawdę nas określa. Sama zastanawiałam się nad tym czy są to wspomnienia, potem czy chwila obecna, a na koniec czy może uczucia, które sprawiły, że córka Alice z delikatnością rozpostarła dłoń dla bezbronnego motyla, jakim stała się jej matka.
 |
| "Motyl" Lisa Genova |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz